Son
Son baharın son gününe günaydın. İçimden yazmak geldi bu sabah. Daha güneş kendini göstermeden karanlığa kelimeler bırakmak istedim. Karanlığa söylenecek sözlerimi ertelesem aydınlığa söyleyeceğim sözler eksik kalacaktı. İçimde tutamayacak, belki de unutacak dolayısıyla kaybedebilecektim. İşte bu duygularla yazdım.
Zaten şunun şurasında ne kaldı ki sabaha diyemedim. Belki de güneş geç doğacak, karanlık bulutlar sabahı biraz daha geciktirecekti. Karanlığın ne zaman son bulacağı nerden bilinebilir? Takvimler ve saatler geceyi ve sonbaharı belirlerken yanılabilir. Dolayısıyla son filan demeden söylenecekler ve yapılacaklar ertelenmemeli.
Son da olsa bahar bahardır. Olabildiğince baharı, bardağın dolu tarafını, yaşamalı güzel yaşantılar biriktirmelidir. Bir dahaki baharı görme garantimiz olmadığına göre, elimizdeki en son baharımızdır. Her yeni sabah en son sabahımız olabileceği gibi. Bir dahaki sabaha uyanma, yeni güne merhaba deme durumumuz kesin değildir. Öyle düşünmeli, o kadar kıymet vermeli ve elimizden gelenin fazlasını ortaya koymalıyız.
Kendimiz için, sevdiklerimiz için, sevenlerimiz için ve tüm insanlık için bu yeni günü dolu dolu yaşamalıyız. Daha çok okumalıyız. Daha çok günaydın demeliyiz. Daha çok hatırlamalı, daha çok hatır sormalı, daha çok halden anlamalı ve daha çok iyilik çoğaltmalıyız.
İyilik sonsuzdur çünkü. Sevgi sonsuzdur. İnsan erken ya da geç sonludur. Son bu sabah onlarca veya yüzlerce insanda gerçekleşebilir. Sonun zamanı belirsizdir. Sonsuzun zamanı ise bize bağlıdır. Sonsuz iyiliklere, sonsuz güzelliklere ve sonsuz mutluluklara bir yenisini eklemek için her an yeni bir fırsattır.
Son diye bir şey var ise sonuna kadar iyilik, sonuna kadar çalışmak ve sonuna kadar mutlu olmak gerekir. İnsan ürünü birçok şey gibi iyilik de sonsuzsa, insan iyilikle sonsuz olabilir.
Sonsuz sevgilerle.
