Benim algı hazırbulunuşluğum öyle
çağırmış ki, bu
film böyle tam da zamanında geliverdi. Hoşgeldi..
Selfie çağını yaşayan
bizler için birçok hisse barındıran kıssalarıyla hem de. Evet, sadece kendini düşünen, kendine dönük yaşayan insanların çağı bu. Kendileri güvende olduktan sonra diğerlerinin düşünülmediği,
alabildiğine ben merkezli bir çağ.
Böyle bir düşüncenin
(Selfie düşünce) ürünü
olan sorunlarından yine aynı düşünceyle
kurtulmaya çalışma ise bu çağın handikaplarından sadece biri. Filmin ilerleyen sahnelerinde öğrenilse de bu düşüncelerinin yanlışlığı, filmdekiler için artık çok
geç. Biz izleyenler içinse henüz umut var.
Özellikle 15. Vagon sahnesi..
Kendini kurtarmak için başkalarına iftira atanların, kendi rahatları için başkalarını ateşe atanların acı hikâyeleri. İlerleyen sahneler de kaderin adalet örneklerinden.
Ve filmin son sahnesine kadar sayısız örneğiyle,
her şeye rağmen iyiliğin, birlik-beraberliğin, dayanışmanın
ve fedakarlığın kazan kazan olarak dönüşü. Yarının ne getireceği bilinmezken bir de..
Yarın demişken,
sakın filmin ilk sahnesindeki gibi “daha kötü ne olabilir ki!”
demeyin. Oluyor çünkü..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder