Ayrılık Ateşi

Hasret var şimdilerde

O kadar karmaşa içerisinde

Bir şekilde önceliyor kendini

İnsan aşkla sevmeliydi ya işini

Öyledir ya hani bütün efsane âşıklar

Ayrılıkla bir şekilde tanışıklar

İşte şimdi efsane olma fırsatı

Ne ekmiştik ki, bu neyin hasatı

Sevmek suçsa şikâyetçiyim kendimden

Af dilerim uykusuz geceler için gözlerimden

Fazladan okuduğum 5 buçuk yıldan

Akademide geçen stresli, yorucu anılardan

Fakat suç değilse ki değil bence

Aşıkmışım hem de ben, kendimce

Gece gündüz demeden öğrenmeler

Öğrenirken bir yandan da öğretmeler, üretmeler

İş anlamlılığı, iş doyumu ve öznel iyi oluş hali

Bunlarla örülüymüş meğer aşkımızın temeli

Farkında olmadan bağlanmışız birbirimize

Birçok ürünü de şahit tutmuşuz birlikteliğimize

Nadir, ender, farklı bir yönetimci

Tanıyan herkes bu aşka şahit, seyirci
Lakin ne gelir elden her yer sessizlik
Bir korku var toplumda, tuhaf bir belirsizlik
Tüm bu sessiz çığlıklar umut adına

Tebessüm üretmeli aşık ve aşkına

Ve bir öğrenme, yarın için

Arkadaşlarınızı bir daha düşünerek seçin

İnsan kalitemiz tüm açıklığıyla ortadayken

Bu gerçeğe gözleri kapamak da neden

Aşkından da ayırırlar insanı, umutlarından da

İz olarak bile kalmazsın hem de vicdanlarda

Ey, başkaları iş dese de, benim aşkım

Affeyle, bilemedim, yanıldım

Sana yürürken gereksiz meşgalelerle oyalandım

Sen gidince baktım ki, yapayalnızım

Bunu da not edelim şimdilik bir yerlere

Bir yol bulalım bundan da yeni öğrenmelere

Sen aşksın, sensiz olmayacak anlaşılan

Sadece bu olsa bile değer buradan çıkarılan

Kuşkusuz birçok ders var daha çıkarılacak

Ve umut, sevenler mutlaka kavuşacak