Kardan adam - the story of snowman

   Kardan adamın hikayesi

Bundan binlerce yıl önce, ben diyeyim bin siz deyin 100 bin yıl, küçük bir dağ köyünde küçük bir çocuk yaşarmış. Öyle bir çocuk ki sanırsınız büyümüş de küçülmüş. Bu halinde anne babasını hiç bilmeyişinin payı büyük. Bunun yanında doğanın içinde olmanın, hayatı hiçbir anını kaçırmadan yaşamanın, okul yerine hayat okuluna çok erken yaşlarda başlamanın etkileri de olacaktır. Çocuk yaşlarındadır henüz ama yetişkin bir birey kadar bilgi birikimi, konuşma becerisi ve ağırbaşlılık gözlemlenir.

Yanlarında büyüdüğü büyükbaba ve büyükannesi onunla bir yetişkin gibi iletişim kurmakta, ona boyundan büyük sorumluluklar vermektedirler. Onlar da haklıdırlar bir bakıma, kimseleri yoktur ellerinden tutacak. Yaşlanmışlardır ve onca işe güç yaşam mücadelesinde onları beklemektedir. Birlikte sırtlamışlardır şimdiye kadar ve bundan sonra da birlikte devam edeceklerdir. Dolayısıyla bizim küçük kahramanımız hayat okuluna çok hızlı bir giriş yapmıştır. Güzellikleri de zorlukları da erkenden tanıma fırsatı bulmuştur.

Öyledir ya hayat. Güzeli çirkinle, iyiyi kötüyle ve mutluluğu üzüntü ile birlikte sunmaktadır. Hayat okulu bütün bunları öğrenecek kadar hatta daha fazlalarını öğrenecek kadar çok yaşantı ile doludur. Yaşadıkça öğrenir insan. Öğrendikçe büyür, olgunlaşır. Bizim küçük kahramanımız da bu şekilde öğrenmekte ve büyümektedir mevsimler birbirini kovalarken.

Küçük dağ köyünde yazlar çok neşeli geçerken kışlar bir o kadar sıkıcı ve zordur. Sadece doğanın şartlarından değildir bu zorluk. Aynı zamanda yalnızlık vardır. Yazları dağ köyüne gelen birçok göçebe aile neşe ve canlılık katmaktadır yaşama. Ama bu canlılık üç ay gibi kısa bir süre devam etmektedir. İlkbaharın canlılığını da sayarsak üç ay daha eklenebilir neşeli geçen zamanlara. Sonbahar ise sonundaki bahardan çok başındaki son hecesinin gereğini yapmaktadır. Bu mevsimde her şey sanki sona ermekte, ağaçların yaprakları ile birlikte göç eden aileler de birer birer canlılığı alıp götürmektedir.

Ve kocaman bir kış, bütün negatifliği ile karşısındadır dağ köyünün ve köyün tek çocuğunun. Kış demek sessizlik, kış demek cansızlık ve kış demek zorluk. Bir de çocuğun yüreğinden bakılınca, kış ölüm gibi bir şey. O küçücük bedenin içinde sımsıcak enerjisiyle kocaman bir çocukluk saklıyken, oynayacak kimseleri bulamamak ne kötü. Ölüme razı olmak ne acı.  Ölümün doğallaşması ne yazık.

Ölüm ne kadar doğamızın bir gereği ise umut da aynı şekilde doğamızdandır. Küçük kahramanımız yalnızlığa alışıp doğasına karşı edilgen olmaktansa, doğamızda olan bir başka gerçek, umutla etken olmayı tercih etmiştir. Yaşı henüz daha 11 olan bu koca yürekli çocuk, boyunu aşan kar yığınlarından arkadaşlar üretmiştir. Evet, yanlış duymadın, kardan çocuklar yapmıştır küçük kahramanımız.

Bu bir mucizedir. Küçücük parmakların, umut kokan mucizesi. Arkadaşları kışın gidiyorlarsa, arkadaşsız kalıyorsa o da kendi arkadaşlarını karlardan yaratmıştır. O karlar ki, arkadaşlarının gitmesinin, yalnızlığının en temel sebebidir. Bir yandan yalnızlığını giderirken diğer yandan karlardan intikamını almıştır. Öyle bir intikam ki, bulduğu kardan adam icadı, kimseye zarar vermeden bütün çocuklara mutluluk katmaktadır.

Bahçe çitlerinin karlardan görünmez hale geldiği kış aylarında dedesinin karları biriktirerek bahçe çiti olarak kullanması en önemli ilham kaynağıdır. Küçük su birikintilerinin, ırmakların üzerindeki donmuş buz tabakalarını köprü olarak kullanmaları da aynı şekilde ilhamını zenginleştirmiş olabilir. Her ne olursa olsun, küçük kahramanımızın bu gibi örneklerden bambaşka bir inovasyon üretmesi mükemmel bir iş, inovatif bir icattır.

Kardan adam kültürü o kocaman yürekli kahramana atıfla her yıl kış ayında ve dünyanın her tarafında yaşatılmaktadır. Her kardan adamda o küçük kahramana teşekkür hisleriyle dolar tüm çocuklar. Ve bir de kocaman bir acı kaplayıverir birden, hikayesini bilenleri. Şimdiki çocuklar kalabalıklarla neşe içinde kardan adam yaparken, o tek başınadır. Tek başına yıllarca kardan adam yapmaya devam etmiştir. Dolayısıyla bir umuttur kardan adam. Çaresizliğe boyun eğmeme, yalnızlığa direniştir. Mucizedir o nedenle.

Gelecek tüm çaresizliklere, uzun süren tüm kışlara ve tüm yalnızlıklara inat.