Sevgiyi, bildiği yollardan görmek ister her insan. Kimisi için sevgi, yumuşak bir ses tonuyla söylenen birkaç sıcak kelimedir. Kimisi için dokunmak, sarılmak, fiziksel yakınlıkla kendini gösterir. Bir başkası için zaman ayırmak, ortak bir etkinlik yapmak ya da küçük bir jest, sevginin en güçlü ifadesidir. Oysa sevginin tek bir dili yoktur; herkesin sevgi gösterme ve sevgi alma biçimi farklıdır.
Gary Chapman’ın Beş Sevgi Dili kitabında da vurguladığı gibi, insanlar sevgiyi beş temel şekilde ifade eder: Onay sözleri, nitelikli zaman, hediye alma, hizmet davranışları ve fiziksel temas. Bu, insanların birbirine duyduğu sevgiyi anlama ve gösterme biçimlerindeki farklılıkları açıklayan güçlü bir çerçevedir. Ancak çoğu insan, sevgiyi yalnızca kendi anladığı dille almak ister ve başkasının sevgisini onun sunduğu şekilde anlamakta zorlanır.
Bu olguyu sinema ve edebiyatta da sıkça görürüz. Küçük Prens’te, tilkinin Prens’e söylediği o ünlü cümle, sevginin bir alışkanlık, bir bağlanma süreci olduğunu vurgular: “Senin için sıradan bir çocuk olacağım, ama eğer beni evcilleştirirsen, birbirimiz için dünyada biricik olacağız.” Sevgi, karşılıklı bir anlayış ve çaba gerektirir. Tıpkı Pride and Prejudice’de (Aşk ve Gurur) Elizabeth ve Darcy’nin farklı bakış açılarına sahip olmalarına rağmen birbirlerini zamanla anlamayı öğrenmeleri gibi, insanlar da sevdiklerini anlamak için çaba sarf etmelidir.
Filmler de bu temayı işler. Interstellar filminde, Cooper’ın kızı Murph’e olan sevgisi zaman ve mekânı aşan bir bağdır. Fiziksel olarak ayrı düşseler de sevginin gerçek gücü, iletişim kurmanın her zaman bir yolunu bulmasından gelir. Sevgi, zaman ve mekân fark etmeksizin var olabilen bir bağdır.
Öğrenme de Bir Sevgi Biçimidir
Sevginin farklı dillerde ifade edilmesi gibi, öğrenme de her birey için farklı yollarla gerçekleşir. Kimisi görerek öğrenir, kimisi dinleyerek, kimisi yaparak. Öğrenciler de bilgiyi kendi anladıkları dille almak isterler. Her bireyin öğrenme yöntemi, tıpkı sevgiyi ifade etme biçimi gibi farklılık gösterir. Howard Gardner’ın Çoklu Zekâ Kuramı bize, her bireyin öğrenme şeklinin değişebileceğini gösterir. Bazıları sözel-dilsel zekâsıyla en iyi öğrenirken, bazıları kinestetik olarak hareket ederek öğrenir. Bu farklılıkları anlamak ve onlara göre bir yol çizmek, etkili bir öğretmenin en büyük sorumluluğudur.
Eğer bir öğretmen, öğrencilerine tek bir öğrenme yolu sunarsa, bu sevginin tek bir dille ifade edilmesi gibi olacaktır. Oysa ki, öğrencilerin öğrenmeye farklı şekillerde yaklaştığını bilen ve buna uygun yollar geliştiren bir öğretmen, tıpkı karşısındakini onun sevgi diliyle sevmeyi öğrenen biri gibi, öğrenciye gerçekten dokunabilir.
Bu yüzden öğretmen olan kişilerin, sevgiyi ve öğrenmeyi aynı bütün içinde görerek hareket etmeleri gerekir. Sevgiyi ve öğrenmeyi, kişinin kendi yöntemleriyle anlamasına izin vermek, hem güçlü bir bağ kurmayı hem de etkili bir öğretim süreci oluşturmayı sağlar. Sevginin dili ne kadar çoksa, öğrenmenin de bir o kadar yolu vardır ve bunları bilmek, hem öğretmenler hem de bireyler için büyük bir fark yaratır.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder