Sabreyle
Gün gelir sırtını yaslarsın
Dün hiç görmediğin, üstüne basıp geçtiğin
Toprak, çamur, kir filan dediğin
Bir köşeye oturur kalırsın
Bir ağaç olur bazen, yerine göre bir taş
Hani budakları, sırtını acıtan yanları
Aklına bile gelmez o eski kötü yanları
Unutursun kendini bile arkadaş
Yukardan göründüğü gibi değildir zemin
Düşmeden görülmez, empatiyle bilinmez
Bakarsın bir gün beş para etmez
Yıllarca büyüttüğün, değer verdiğin
Hayat işte fidanım neylersin
Yanlış neydi ben kimdim ve neredeydim
Okumasa, çabalamasa ve bilmese miydim?
Hayır neydedir, sabret bakalım nerden bileceksin.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder