Eskiden, amcalar, dayılar, halalar ve teyzeler gelir, evimiz şenlenirdi. Biz, evin en küçük çocukları olarak, hep bir merak içindeydik: Bu evin dışarısı nasıl? Bu şehrin uzakları neler? Başka işlerin, başka diyarların, başka yıldızların peşindeydik.
Gördüğümüz başka evler, şehirler, işler ve insanlar, başlangıçta korkularımızı besledi. Ayrılıklar ve uzaklaşmalar, gurbetler ve ayrılan yollar, büyüdükçe artar oldu. Başka evlerde yaşadık, başka akrabalar edindik. Zaman zaman ölüm korkusuyla yüzleştik ama asıl korkumuz büyümekten miydi acaba?
Küçükken hep korkutulan çocuklar, bir gün amca, dayı, teyze ve hala oldular. Ziyarete gelen büyükler biz olduk. Rüyalarda çocukluğumuz, kesik kesik gelir. Büyüsek de, bazı anlar gelip bulur rüyalarımızı ve düşüncelerimizi. Eski günler gibi, şimdiyle karışık gelir anılar. Zaman geçtikçe, başka başka duygular ortaya çıkar.
Büyümek, onlarca ev, yüzlerce hatıranın iç içe geçmesi demektir. Daha güçlü ve daha bilinçli olmak demektir. Korku hep var, ama çözümler de beraberinde gelir. Bambaşka sokaklar, bambaşka evler ve eş dost ilişkileri. Hayata dair her şey, her şey hayata dahil.
Büyümek, aynı zamanda bir baba ve öğretmen olarak, sorumluluklarımı ve sevdiklerime olan bağlılığımı artırır. Öğrencilerime yol göstermek, onlara ilham olmak ve kendi çocuklarımı hayata hazırlamak, büyümekle yüzleşmenin en güzel yanıdır. Hayatın zorlukları ve değişimleri, bizi güçlü ve kararlı yapar. Her şey hayata dahil, korkular bile... çünkü biz büyüdükçe, korkularımıza rağmen, hayatı kucaklamayı öğrenir ve büyümeye devam ederiz...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder