Mahvetmek bir günlük mesele değildir aslında. Bazen bir
anlık bazen de ömürlük olur mahvedişler. Hal böyleyken genelde gün bağlamında
kullanılır bu durum. Nedense hep gün mahvedilir. Uyuyup uyanınca
hafiflediğinden midir? Yoksa alışıldığından mı? Bilinmez..
Kim bilir, her mahvediliş kendi özelinde bir açıklama
taşıyordur belki de. Niye genellensin ki?
Genel olan, her bireyin günün birinde
bu cümleyi kullanmışlığıdır. Diğer bir ifadeyle herkesin en az bir kez günü mahvedilmiştir.
Genellenemeyen ise mahfedilişin düzeyi ve etki süresidir. Kimilerinde bir ömür
kalırken kimilerinde kısa sürelidir mahvedilişler. Bireysel farklılıklar vesaire..
Eğitim sistemimiz birçok gencin hayatını mahvetmiştir örneğin.
Dersten bırakan hocalarımız bir yönüyle günümüzü veya bir dönemimizi mahvetmiş
olabilirler. Trafikte gereksiz yere geçirilen süreler güne başlangıç enerjimizi
mahvederken, bir de üstüne mesai arkadaşları veya yöneticilerin tutumları bazen geri
kalanını da mahvedebilmektedir. İşin özü mahvetme örnekleri saymakla bitmez.
Bunları saymak da bireysel mahvetmelerdendir. Kişi bunlarla
uğraştığı her an mahvetmeleri çoğaltıyordur. Bireyler de kendi günlerini
mahvederler anlaşılan. Belki de bütün mahvedişlerin özünde bu vardır. Kim bilir..
Neyse lafı çok uzatıp da bağlamı da mahvetmeyeyim. Büyüklerin
bir sözünde denildiği gibi; çok laf aptala söylenir…
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder